«Ιδιαίτερο να παίζω στα… αστέρια με την ΑΕΚ»
Δεν ήταν η πρώτη φορά που έπαιζε στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση, μιας και το είχε κάνει πρώτα με τη Λοκομοτίβ Μόσχας. Το να ακούς όμως τον χαρακτηριστικό εκείνο ύμνο, φορώντας τα «κιτρινόμαυρα», ήταν κάτι το ξεχωριστό όπως είπε. «Πολύ συγκινησιακή στιγμή να ακούς τον ύμνο του Champions League. Εκείνες οι αναμνήσεις, οι στιγμές καταλαμβάνουν ιδιαίτερη θέση στο μυαλό μου και την καρδιά μου. Το να συμβαίνει και με τα χρώματα της ΑΕΚ, ήταν το κάτι άλλο».
Το πρώτο εντός έδρας ματς των ομίλων δεν ήταν νικηφόρο κόντρα στην Άντερλεχτ με τον Ζούλιο Σέζαρ παρόλα αυτά να βρίσκει δίχτυα. «Ήταν σκληρό ματς, το θυμάμαι. Μπορεί να πέτυχα το 1-1 αλλά έχασα και μία σημαντική ευκαιρία που θα μας έδινε το προβάδισμα και την νίκη πιθανότατα. Οπότε τα συναισθήματά μου ήταν και παραμένουν ανάμεικτα»
Από τα μέσα Οκτώβρη του 2006 και για το επόμενο δίμηνο βρισκόταν σε… δαιμονιώδη κατάσταση. Μυστικό όμως δεν υπήρχε. «Απλά δούλευα πολύ. Προσπαθούσα αρκετά σε προπονήσεις και κατά τη διάρκεια του αγώνα. Και ήμουν παθιασμένος. Είχα δεθεί πολύ με την ομάδα, το ευχαριστιόμουν».
«Είχα πει στους συμπαίκτες μου ότι δεν υπήρχε περίπτωση να μην κερδίζαμε»
Ανάμεσα στα θύματά του, ήταν φυσικά και η επόμενη κάτοχος της κούπας με τα… μεγάλα αυτιά, η σπουδαία Μίλαν. «Θυμάμαι τον Λορέντσο Σέρα Φερέρ να μας μιλά πριν το παιχνίδι. Έπαιξε ένα βίντεο με τις οικογένειές μας. Τους έβλεπα όλους. Υπήρχε δίψα, θέληση για κάτι μεγάλο, συγκέντρωση. Όταν φτάσαμε στο γήπεδο και νιώσαμε στην ατμόσφαιρα, είπα στους συμπαίκτες μου ότι δεν υπήρχε περίπτωση να μην κερδίσουμε εκείνο το ματς. Το χρωστούσαμε στον κόσμο της ΑΕΚ. Όταν θυμάμαι εκείνη τη βραδιά, νιώθω ότι την ζω από την αρχή, ξανά»
Στήνει τη μπάλα λίγο έξω από την περιοχή, παίρνει λίγα μέτρα φόρα και σκέφτεται. Τι σκέφτεται όμως; «Ο Ντίντα θα περιμένει να το χτυπήσω πάνω από το τείχος. Οπότε ας τον ξαφνιάσω» αποκρίθηκε με κάθε δόση ειλικρίνειας και συνέχισε αποκαλύπτοντας την κουβέντα του… τρίτου ημιχρόνου με τον συμπατριώτη του. «Μιλήσαμε μετά το ματς. Του είπα ότι το είχα κάνει και σε προηγούμενο αγώνα και πως πίστευα ότι θα μάντευε αυτό που ήθελα να κάνω και εκείνος μου απάντησε ότι το ήξερε και πίστευε ότι γι’ αυτό το λόγο θα έκανα κάτι διαφορετικό και ότι θα προσπαθούσα να περάσω τη μπάλα πάνω από το τείχος. Δεν το έκανα όμως και σκόραρα το πιο σημαντικό γκολ της καριέρας μου».
Όσοι φίλοι της ΑΕΚ έζησαν εκείνη τη βραδιά, θα σου πουν ότι θα μείνει για πάντα χαραγμένη στο μυαλό τους. Και την αγάπη τους την έδειξαν στον συνομιλητή μας. «Θυμάμαι, είχα πάει σε ένα εστιατόριο με την οικογένειά μου και όταν η σερβιτόρα μας έφερε το γλυκό του γιου μου, ήταν γραμμένο το ‘’ΑΕΚ 1-0 Μίλαν’’. Ήταν απίστευτο. Πάντα νοιάζονταν για έμενα και την οικογένειά μου οι φίλοι της ομάδας».
«Αξίζαμε να περάσουμε στους 16»
Η «Ένωση» τότε έφτασε μια ανάσα από την πρόκριση στους «16» και θα την πετύχαινε αν η Λιλ δεν έφευγε με το διπλό από το Σαν Σίρο. «Αξίζαμε να περάσουμε στην επόμενη φάση. Είμασταν πολύ στενοχωρημένοι που αυτό δε συνέβη. Είχαμε κάνει κάποια πολύ καλά παιχνίδια. Ήταν έκπληξη το διπλό των Γάλλων στην έδρα της Μίλαν. Δεν θέλω να μιλήσω για περίεργο αποτέλεσμα, δεν υπονοώ κάτι, όμως ποιος το περίμενε;»
Την επόμενη και τελευταία του χρονιά στο «κιτρινόμαυρα» είχε και παρέα άλλον έναν Βραζιλιάνο, τον σπουδαίο Ριβάλντο. «Τι παίκτης θεέ μου! Απίστευτος. Είμασταν καλοί φίλοι, μιλάμε ακόμα», ενώ όταν ρωτήθηκε κατά πόσο ο μοναδικός κάτοχος Χρυσής Μπάλας που έχει αγωνιστεί ποτέ στο ελληνικό πρωτάθλημα, πήρε μεταγραφή στην ΑΕΚ για να εκδικηθεί τον Ολυμπιακό, ήταν κάθετος. «Όχι, δεν θα έκανε κάτι τέτοιο. Ήθελε να νιώσει τη ζεστασιά της ΑΕΚ».
«Παρά την τροπή της υπόθεσης Βάλνερ, για εμένα είμαστε εμείς οι πρωταθλητές»
Με εκείνον στο ρόστερ, η «Ένωση» συγκέντρωσε πιο πολλούς πόντους από κάθε άλλο συνδιεκδικητή του τίτλου όμως με την περίφημη εκείνη υπόθεση Βάλνερ, δεν στέφθηκε ούτε τότε πρωταθλήτρια. «Το θυμάμαι και αυτό. Ήταν ΤΕΛΕΙΩΣ άδικο αυτό που έγινε. Για μένα ακόμα και τώρα λογιζόμαστε ως οι πρωταθλητές. Και ας μην καταγράφετε κάτι τέτοιο στα χαρτιά».
Λίγες μέρες πριν την αλλαγή του χρόνου και σε ένα ματς κόντρα στον ΠΑΟΚ, σκόραρε το δεύτερο τέρμα της ομάδας του και πανηγύρισε σαν μωρό που κλαίει, σηκώνοντας το χέρι ψηλά σαν χαιρετούσε τους ΑΕΚτζήδες. «Γνώριζα ότι δε θα έμενα και ήθελα να καταλάβουν οι φίλοι της ομάδας, πόσο στενοχωρημένος ήμουν για αυτό. Ήθελα να είναι ξεκάθαρο ότι δεν ήταν επιθυμία μου να αποχωρήσω. Μέσα μου έκλαιγα και το εξωτερίκευσα με αυτόν τον τρόπο. ΔΕΝ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΦΥΓΩ».
Συνέβη όμως αυτό που απευχόταν και το ξεκαθαρίζει. «Δεν ήταν δική μου απόφαση. Ο πρόεδρος δεν ήθελε να ανανεώσω το συμβόλαιό μου. ‘Ήθελαν να με δώσουν δανεικό στη Λάρισα και εγώ δεν ήθελα να πάω».
Ανέκαθεν στην εν Ελλάδι καριέρα του βρισκόταν στο βασικό σχήμα, όχι όμως και τους τελευταίους μήνες. «Ακόμα αναρωτιέμαι το γιατί. Δεν γνωρίζω γιατί δεν ξεκινούσα. Κανείς δεν μου εξήγησε το λόγο».
«Αγαπούσα και αγαπώ την ΑΕΚ όσο και οι οπαδοί της»
Όπως σημειώθηκε και στην αρχή, αγαπήθηκε όσο λίγοι ξένοι φόρεσαν τα «κιτρινόμαυρα». Για ποιο λόγο πιστεύει όμως ότι συνέβη αυτό; «Θεωρώ ότι έβλεπαν όλοι και κατανοούσαν ότι έπαιζα με όλο μου το είναι. Αγαπούσα και αγαπώ την ΑΕΚ όσο και οι οπαδοί της και αυτό δημιούργησε ένα ιδιαίτερο δέσιμο ανάμεσα σε εμένα και εκείνους».
Όπως ανέφερε και εκείνος, τα αισθήματα ήταν αμοιβαία. Κι’ ας μην μπορεί να εξηγήσει το γιατί. «Μπορείς να εξηγήσεις εσύ την αγάπη;», με ρώτησε. Και πριν προλάβω να πω κάτι, ξαναπήρε το λόγο. «Δεν ξέρω τι δημιούργησε κάτι τόσο έντονο. Δεν μπορώ να σου δώσω μία συγκεκριμένη απάντηση. Συγκοινωνούντα δοχεία».
Η επιλογή του αριθμού 99 στο πίσω μέρος της φανέλας, αν και πολλοί θα ήθελαν να υπάρχει μια κρυμμένη ιστορία, δεν είναι έτσι τα πράγματα: «Δεν υπήρχε κάποιος συγκεκριμένος λόγος. Εγώ είχα σκεφτεί το 33 αλλά το είχε ο Λύμπε. Μου ήρθε στο μυαλό το 99 και απλά το διάλεξα».
Όταν ρωτήθηκε για τους πιο κοντινούς του ανθρώπους στο διάστημα παραμονή του στην Ελλάδα, η απάντηση ήταν άμεση. «Σοάρες και Μαντούκα. Αυτοί ήταν οι καλύτεροι μου φίλοι και ακόμα είναι. Μάλιστα τον Αλεχάνδρο (Σοάρες) τον είδα πριν κανένα μήνα. Παρακολουθούσαμε μαζί ένα τουρνουά U-14 που έπαιζαν οι γιοι μας». Για τον Ντέμη Νικολαΐδη και τη μεταξύ τους σχέση δεν είχε πολλά να πει. «Τίποτα το ιδιαίτερο, απλά οκ».
«Έχω επαφές με τον Μπρούνο Άλβες και τον Λύμπε»
Στα… φρέσκα κουλούρια, στο σήμερα και στην επαφή του με ανθρώπους που βρίσκονται ή βρίσκονταν στον οργανισμό: «Που και που μιλάω με τον Μπρούνο Άλβες. Αλληλοεπιδρούμε στα social media. Και με τον Λύμπε το ίδιο».
Όσον αφορά το γήπεδο και τα συναισθήματά του για την OPAP Arena, ανέφερε ότι: «Είναι πολύ όμορφο. Το να έχεις ένα γήπεδο που να είναι δικό σου, είναι υπέροχο. Οι παίκτες και οι οπαδοί της ΑΕΚ πρέπει να αισθάνονται σαν στο σπίτι τους και η ‘’καυτή’’ ατμόσφαιρα θα κάνει καλό και αγωνιστικά. Ποιος θα περάσει εύκολα από εκεί;»
Δημοσίευση σχολίου